Utrzymywanie granicy wieku 13+ w dostępie do mediów społecznościowych nie
znajduje dziś uzasadnienia ani w wiedzy neurobiologicznej, ani w danych
epidemiologicznych dotyczących zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. W wieku
11–13 lat mózg pozostaje w fazie intensywnego przebudowywania: kora
przedczołowa, odpowiedzialna za kontrolę impulsów, przewidywanie konsekwencji i
regulację emocji, jest strukturalnie i funkcjonalnie niedojrzała, podczas gdy układ
nagrody reaguje nadmiernie na bodźce społeczne i natychmiastowe wzmocnienia.
Media społecznościowe są projektowane tak, by maksymalnie wykorzystywać tę
rozwojową podatność. Dane populacyjne jednoznacznie wskazują, że wczesny
dostęp do mediów społecznościowych wiąże się ze wzrostem objawów depresji,
lęku, zaburzeń snu, problemów z koncentracją oraz problematycznego użytkowania
internetu, szczególnie u młodszych nastolatków i dziewcząt. Obciążenie to jest
zjawiskiem systemowym, generującym realne koszty zdrowotne, edukacyjne i
społeczne.
Podniesienie granicy wieku do 15 lat należy traktować jako działanie z zakresu
profilaktyki zdrowia publicznego, analogiczne do regulacji dotyczących substancji
psychoaktywnych czy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Państwo ma obowiązek
tworzyć ramy prawne adekwatne do aktualnej wiedzy naukowej oraz realnych
zagrożeń środowiska cyfrowego, zamiast przenosić odpowiedzialność tylko na dzieci
i ich rodziny. Granica 15+ nie ogranicza rozwoju technologicznego, ogranicza
ekspozycję dzieci na systemowo projektowane ryzyko w okresie największej
neurobiologicznej wrażliwości.
