Dowody na ryzyka związane z wczesną ekspozycją na media społecznościowe są liczne. Chciałbym zwrócić uwagę na inny aspekt. Okres między 12. a 15. rokiem życia to wczesna adolescencja: czas intensywnych zmian w relacjach rodzinnych i rówieśniczych. To także moment, w którym kontrola i nadzór — również nad aktywnością w sieci — powinny stopniowo ustępować budowaniu zaufania, rozmowie i negocjacjom. Tylko w ten sposób można wspierać przejmowanie odpowiedzialności przez nastolatka. Nawet najbardziej odpowiedzialny rodzic staje wtedy przed dylematami – czy jego sprzeciw nie przyniesie więcej szkód niż korzyści? Czy jest w stanie egzekwować potencjalny zakaz i kontrolować jego przestrzeganie? Czy ochrona dziecka przed potencjalnymi niebezpieczeństwami w mediach społecznościowych nie utrudni mu budowania więzi w grupie rówieśniczej, skoro „wszyscy” już „tam” są?
Indyferentyzm państwa skazuje rodziny na nierówną konfrontację z coraz doskonalszymi produktami wielkich firm technologicznych, w najtrudniejszym okresie życia nastolatka. Podniesienie wieku dostępu do mediów społecznościowych, wraz z wymuszeniem skutecznych mechanizmów weryfikacji, staje się coraz powszechniej przedmiotem regulacji państwowych. Nie chodzi o „zastępowanie rodziców”, lecz o wprowadzenie realnych mechanizmów ochrony dzieci i odciążenie rodzin od konfliktów, w których nie ma wygranych. Czas najwyższy, żeby tak stało się i w Polsce.
